Ηλεκτρονική Κοινότητα Δέλινο

Η προγενέστερη ονομασία του χωριού, Δέλινο, ανάγεται στον 6ο αιώνα.(Πηγή: Πανδώρα 1872)

Το όνομα Δέλινο αναφέρεται σε χειρόγραφο οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1528 και στον κώδικα Ζάβορδας του 1692 (βλέπε καρτέλα Τουρκοκρατία στην ιστοσελίδα Δέλινο)
Η μετονομασία του χωριού, από Δέλινον σε Τριγωνικό, έγινε στις 20-8-1927 με το ΦΕΚ 179/1927 «Στοιχεία Συστάσεως και Εξελίξεως των Δήμων και Κοινοτήτων».

(Πηγή: Πανδέκτης – Μετονομασίες οικισμών της Ελλάδας)

Νομός : ΚΟΖΑΝΗΣ
Prefecture : KOZANIS Επαρχία ΚΟΖΑΝΗΣ
Province : KOZANI

Αυτοδιοικητική μονάδα Κοινότητα
Community or Municipality : Community

Δήμος ή Κοινότητα  Τριγωνικού
Name of Community or Municipality : Trigonikon

Κωδικός οικισμού : 58316601
Code of settlement : 58316601

Παλαιά ονομασία : Δέλινον
Old name : Delinon

Ημερομηνία μετονομασίας :   20/8/1927
Date of renaming :  20/8/1927

ΦΕΚ : 179/1927
Official Journal : 179/1927

Νέα ονομασία : Τριγωνικόν
New name : Trigonikon

Στην εικόνα αριστερά η πρώτη σφραγίδα με τη νέα ονομασία, από έγγραφο του 1929 και επί προεδρίας του Ευάγγελου Κούτσιανου. Χαρακτηριστικό είναι ότι στη θέση του εθνόσημου, υπάρχει ένα τρίγωνο.

Πηγή: Ιστορικά αρχεία του κράτους

ΦΕΚ Διοικητικές μεταβολές οικισμού και κοινότητας Δελίνου

ΦΕΚ 260Α – 31/12/1918 Σύσταση της Κοινότητας με έδρα τον οικισμό Δέλινον
ΦΕΚ 179Α – 30/08/1927 Ο οικισμός Δέλινον της Κοινότητας μετονομάζεται σε Τριγωνικόν
ΦΕΚ 179Α – 30/08/1927 Η Κοινότητα μετονομάζεται σε Κοινότητα Τριγωνικού
ΦΕΚ 179Α – 30/08/1927 Η Κοινότητα προήλθε από τη μετονομασία της Κοινότητας Δελίνου

ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 Η Κοινότητα καταργείται και συνενούται με το Δήμο Σερβίων

ΦΕΚ 112Α – 07/06/2010 Το Τοπικό Διαμέρισμα ανήκει στο Δήμο Σερβίων Βελβεντού

Η μετονομασία σε Τριγωνικό δεν είναι τυχαία, αφού και Δέλινο σημαίνει τριγωνικό από το ομηρικό πρόθεμα Δελ(ι). Το ομηρικό πρόθεμα δελ(ι) χρησιμοποιείται σε κάθε τι που έχει σχήμα τριγωνικό όπως το γράμμα Δέλτα, Δελίχονα (χελιδόνι) γιατί έχει τριγωνικό άσπρο στην κοιλιά του, Δέλιχος λέγεται το τριγωνικό βαθούλωμα του αλόγου κάτω από την οπλή του, δελτοειδής αυτός που έχει σχήμα τριγωνικό, δέλτος τριγωνικός πίνακας κλπ.
Ο ιστορικός Δήμιτσας αναφέρει ότι η ρίζα «ελι» χρησιμοποιείται στην περιοχή της άνω Μακεδονίας, για τα ονόματα των τόπων. Η περιοχή ανήκε στη μακεδονική Ελιμιώτιδα, με πόλη την Ελίμεια. Η πόλη της Ελίμειας βρισκόταν νότια του Αλιάκμονα. Η ακριβής τοποθεσία της πόλης, αγνοείται μέχρι σήμερα. Στην περιοχή υπάρχουν παλιές ονομασίες με το πρόθεμα ή παραφθορά του (ρίζα το «ελι»), όπως Σέλιτσα (Βόιον), Βελβεδός, Βελιμίστη στα Γρεβενά, τόποι οι οποίοι διεκδικούν το χώρο της αρχαίας Ελίμειας. Στην διπλανή Εορδαία υπάρχουν παλιά ονόματα όπως Κέλεθρον, Κέλη, με ισχυρά ιστορικά ευρήματα ότι είναι πόλεις της Άνω Μακεδονίας. Αν προεκτείνουμε την ερμηνεία, όπως πράττει ο ιστορικός Δήμιτσας, γιατί να μην είναι υποψήφια διεκδικήτρια του τόπου της αρχαίας Ελίμειας και το Δέλινο;

Πηγή: Μαργαρίτου Γ. Δήμιτσα, «Η Μακεδονία εν λίθοις φθεγγομένοις και μνημείοις σωζομένης» ,τεύχος Α ́, εκδόσεις Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου, Θεσσαλονίκη 1988

 Η Ελίμεια αναφέρεται υπό του Πτολεμαίου, Στεφάνου του Βυζαντίου και τίτου του Λιβίου, ως πόλις της Μακεδονίας. Εις ποίον όμως μέος της Μακεδονίας, έκειτο μένει άγνωστον. Εκ του Λιβίου δε εξάγεται ότι ήν πόλις της Ελίμειας, εις την οποία πορευθείς ο Περσεύς, επεθεώρησε το στρατόν περί την πόλιν και ανεχώρησεν σις Στράτον. Γνωστόν ότι εκάστη των Μακεδονικών επαρχιών είχεν μίαν πόλιν πρωτεύουσαν και τοιαύτη ενταύθα πρέπει να θεωρηθεί η ομώνυμος τη επαρχία Ελίμεια, εν είχον την έδρα οι βασιλείς.
Αύτη δε πιθανότατα έκειτο ουχί εν τω μέσω της επαρχίας, αλλά προς νότον, ως προπύργιον κατά των Θεσσαλών και των Ηπειρωτών, εν τη θέσει του νυν χωρίου Βελιμίστη, το όνομα του οποίου διετήρησε το της αρχαίας πόλεως εν τη ρίζη τουλάχιστον.

Από τον Στράβωνα έχουμε την πληροφορία, ότι από την πόλη της Ελίμειας δεν σώζονται ερείπια και μνημεία που να είναι εμφανή. Στην περιοχή που υπήρχαν πριν πόλεις, τώρα επικρατεί ερημιά. Αναφέρει, μόνον, ότι αυτή δεν βρισκόταν στο κέντρο της επαρχίας Ελιμιώτιδας. Έτσι δεν γνωρίζουμε την ακριβή τοποθεσία της πόλης Ελίμειας.

Πηγή: Στράβων 7, 327

Η έλλειψη ερειπίων και μνημείων τα οποία να διασώθηκαν στην περιοχή και να φαίνονται και χωρίς ανασκαφές αναφέρεται και από τον Στράβωνα 7, 327 ο οποίος γράφει: «Πρότερον μεν ουν και πολεις ήσαν εν τοις έθνεσι τούτοις. Νυν δε τα πολλά μεν ερημία κατέχει, τα δ ́ οικούμενα κωμηδόν και εν ερειπίοις λείπεται»

Αναζητήσαμε στα Λατινικά, τα Σλάβικα, Αλβανικά. Στα Λατινικά υπάρχουν λέξεις με ρίζα del με διάφορες σημασίες. Στα Σλαβικά υπάρχει η λέξη delno που σημαίνει μοιρασμένο. Στα αλβανικά υπάρχει η λέξη th(d)ele ή dele που σημαίνει πρόβατο. Στα Τούρκικα δεν υπάρχει λέξη. Το Die Slaven in Griechenland, Max Vasmer, στο Kap. III. Verzeichnis der slavischen geographischen Namen nach Landschaften geordnet αναφέρει: 28. Δέλινον ON, Kr. Kozani (Lex.). Wohl slav. *dělьno zu děl »Scheide«. Vgl. skr. sloven. Delnice, skr. Delničke Poljane usw.

Ακόμα και αν δεχτούμε ότι η ονομασία προέρχεται από κάποια από αυτές τις γλώσσες, τότε η προφορά και η γραφή του ονόματος του χωριού, θα έπρεπε να ήταν Ντέλινο (Ντέλνο) και όχι Δέλινο (Δέλ(ι)νου), όπως προφέρουμε τη σλαβική ονομασία του βουνού Ντουβρά και δεν προφέρουμε Δουβρά. Η ονομασία και προφορά με το φθόγγο δέλτα (Δέλινο), είναι μόνον ελληνική, αφού το γράμμα δέλτα είναι χαρακτηριστικό μόνο της ελληνικής γλώσσας. Ειδικά για τη σλαβική προέλευση της ονομασίας πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αυτή είναι προγενέστερη της εγκατάστασης των σλαβικών πληθυσμών στην περιοχή.
Το Δέλινο, σύμφωνα με το τοπικό ιδίωμα, προφέρεται (Δέλ(ι)νου). Στην τοπική διάλεκτο τα άτονα φωνήεντα της παραλήγουσας δεν τα προφέρουμε και τα άτονα φωνήεντα της λήγουσας ε και ο τα μετατρέπουμε σε η και ου π.χ λέμε το σκυλί (σκ(υ)λί), το ξύλινο (ξύλ(ι)νου), το νερό (νηρό). Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλες της πηγές το όνομα του χωριού αναφέρεται ως Δέλινο.
Η πιο διαδεδομένη ερμηνεία της ονομασίας του χωριού υπήρξε αυτή που καταγράφτηκε σε έναν πίνακα του σχολείου, όπου αναφερόταν ότι η ονομασία Δέλινο είναι τουρκική και σημαίνει λάσπη. Τέτοια λέξη, όμως, δεν υπάρχει στην τουρκική γλώσσα και επομένως η συγκεκριμένη ερμηνεία είναι αβάσιμη. Ίσως ο συντάκτης του κειμένου εκείνου να είχε επηρεαστεί από τις πολλές λάσπες που είχε το χωριό και ερμήνευσε αυτόβουλα το Δέλινο, ως λασποχώρι.

Μια έρευνα σχετικά με τα τσιφλίκια του Τεπελενλή Αλή Πασά της Χαμιγιέτ Σεζέρ, τουρκάλας ερευνήτριας στον Τομέα Νεότερης Ιστορίας του Τμήματος Ιστορίας της Σχολής Γλώσσας και Ιστορικής Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου της Άγκυρας(σε μετάφραση από τα τουρκικά και σχόλια της Ειρήνης Καλογεροπούλου, διδακτορικής φοιτήτριας της Οθωμανικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. ) η ονομασία του χωριού στα τούρκικα ήταν Ταλίντ (Talind Karyesi تعليند): [σχόλιο85] πρόκειται για το Δέλινον (σημ. Τριγωνικό επαρχίας Κοζάνης). Οι πληροφορίες περιέχονται στο κατάστιχο υπ’ αριθμόν 2461 του Αρχείου Δημευμένων Περιουσιών του Δημόσιου Θησαυροφυλακίου (Muhallefat Beytü’l-mal) της συλλογής Κιαμίλ Κεπετζί του Κρατικού Οθωμανικού Αρχείου το έτος 1822.

Πηγή: Από το βιβλίο της Χαμιγιέτ Σεζέρ «Μια έρευνα σχετικά με τα τσιφλίκια του Τεπενλελή Αλή Πασά (Μετάφραση από τα τούρκικα της Ειρήνης Καλογεροπούλου)

Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι η μετονομασία, του χωριού από Δέλινο σε Τριγωνικό, έγινε από τη μετάφραση της αρχαίας ελληνικής, αφού στα αρχαία Ελληνικά Δέλινον = Τριγωνικόν. Φαίνεται ότι κάποιος από την επιτροπή ήταν αρχαιολάτρης.

Οι οικισμοί
Ο χώρος κατοικείται ανελλιπώς πριν από τον 19ο αιώνα π.Χ. μέχρι σήμερα. Αυτό δείχνουν οι τάφοι που βρέθηκαν σε πολλές τοποθεσίες του χωριού. Υπάρχουν τάφοι όλων των εποχών, από την εποχή του χαλκού μέχρι τη σημερινή εποχή. Βρέθηκαν τάφοι από από την πρώιμη εποχή του σιδήρου (οι τάφοι στο γήπεδο), από την εποχή των μυκηναϊκών χρόνων (στο Φτελιά), όπου υπάρχει νεκρόπολη, τους Μακεδονικούς χρόνους (βασιλικός τάφος στη Σουρβιά), τους Ρωμαϊκούς χρόνους και τους Βυζαντινούς χρόνους, (Παναγιά, Αη Νικόλα), που δείχνουν τη συνεχή κατοίκιση του χώρου από τα πολύ παλιά χρόνια.
Έτσι κατά καιρούς αναπτύχθηκαν διάφοροι οικισμοί.
Ο πρώτος οικισμός από τα μέχρι τώρα ευρήματα βρισκόταν στην τοποθεσία Τσιούμα. Οι τάφοι που βρέθηκαν στην τοποθεσία αυτή, κατά τη διάρκεια της διάνοιξης του γηπέδου το 1978, είναι της μεσοχάλκινης περιόδου. Οι τάφοι περιείχαν (περιείχαν χάλκινες πόρπες, βραχιόλια, μπιλτσίκια, σκουλαρίκια). Τα κτερίσματα των τάφων δείχνουν έναν αναπτυγμένο πολιτισμό, με πολύ καλή οργάνωση. Τα αγγεία της αμαυρόχρωμης κεραμικής (Δωρική κεραμική) που βρέθηκαν μέσα στους τάφους ανάγονται στην εποχή του 19ου και του 16ου αιώνα π.Χ. Ο οικισμός αυτός διατηρήθηκε πιθανότατα μέχρι το τέλος του Τρωικού πολέμου (11ος αιώνας π.Χ.).
Ο δεύτερος οικισμός αναπτύχθηκε στη θέση Φτελιά από το 11ο αιώνα π.Χ. Από τα ευρήματα στην περιοχή φαίνεται ότι οι κάτοικοι του οικισμού αυτού είχαν αναπτύξει την τέχνη της αγγειοπλαστικής. Ο οικισμός ανήκε στην Ελιμιώτιδα και βρισκόταν κάτω από την επιρροή των Τημενιδών. Με την υπαγωγή της Άνω Μακεδονίας (Ελίμειας) στο κράτος του Φιλίππου τον 4ο αιώνα π.Χ. άρχισε και η παρακμή του οικισμού. Ο οικισμός διατηρήθηκε τουλάχιστον μέχρι το 171 μ.Χ.. Ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος αναφέρει ότι εδώ ο Περσέας απέκρουσε στρατό του Ρωμαίου Ύπατου Οστίλιο, όταν επιχείρησε να περάσει από τη Θεσσαλία στην άνω Μακεδονία.
Ο τρίτος οικισμός αναπτύχθηκε τον 6ο αιώνα, επί εποχής του Ιουστινιανού. Τότε κτίστηκε το κάστρο στην Παναγιά. Οι κάτοικοι συνέχισαν την τέχνη της αγγειοπλαστικής, όπως φαίνεται από τον χώρο όπου δημιουργούσαν τον πηλό και τα ευρήματα της γύρω περιοχής. Παράλληλα ήκμασε ο οικισμός στην Παλιόχωρα. Στην Παλιόχωρα ακόμη και σήμερα οι γεωργοί, όταν οργώνουν με τα τρακτέρ τους, βρίσκουν αρχαία ευρήματα του παλιού οικισμού (πέτρινα θεμέλια, πήλινα αγγεία). Ο οικισμός καταστράφηκε από τους Τούρκους το 1514 μ.Χ. επειδή οι κάτοικοι είχαν αρνηθεί να εφαρμόσουν το νόμο του Σουλεϊμάν Α ́ για την κατάργηση της ιδιοκτησίας γης. Μετά την καταστροφή οι κάτοικοι του Δέλινου διασκορπίστηκαν σε μικρότερους οικισμούς (οικισμοί κτηνοτρόφων) σε διάφορες τοποθεσίες. Τότε καταστράφηκαν και οι εκκλησίες της Παναγιάς, του Αη Νικόλα και του Αη Ταξιάρ(χ)η.
Ο τέταρτος οικισμός  Σε τούρκικο κατάστιχο του 1528 μ.Χ. φέρεται στο Δέλινο να έχει 82 σπίτια (εστίες). Από το 1627 μ.Χ. οι κάτοικοι συγκεντρώνονται γύρω από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, αλλά συνέχιζαν να ζουν διασκορπισμένοι στους μικρούς κτηνοτροφικούς οικισμούς. Τελικά με διάταγμα του Σουλτάνου το 1683 μ.Χ. οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν οριστικά στη σημερινή θέση. Ο οικισμός καταστράφηκε τρεις φορές. Το 1795 μ.Χ. καταστράφηκε από τους Τουρκαλβανούς του Αλή Πασά, το 1854 μ.Χ. κάηκε από τους Τούρκους και το 1943 μ.Χ. από τους Γερμανούς. Συνεχίζει όμως να παραμένει και να αναπτύσσεται στο ίδιο μέρος.

Όι ονομασίες των τοποθεσιών του χωριού Δέλινου

Χάρτης Δέλινου

Παλαιόχωρα: Τοποθεσία που βρίσκεται δίπλα στο χωριό. Λέγεται ότι εκεί ήταν η θέση του πριν έρθει στη σημερινή.
Έχουν σχέση με το θρησκευτικό συναίσθημα.
Παναγιά: Λόφος όπου επάνω του είναι κτισμένη η εκκλησία της Παναγίας.
Χριστού πατλιά: Βράχος στα κριάκουρα (Μπότσια), που κατά το θρύλο εκεί υπήρχε σχήμα πατημασιάς, που σήμερα έχει χαθεί.
Σταυρός: Όνομα δύο τοποθεσιών. Η μία βρίσκεται λίγο πιο πάνω από το τυροκομείο και η άλλη στο δρόμο για την Παναγία.
Εκκλησιάς το χωράφι: Τοποθεσία κοντά στο Μαρμαράδικο του Παπαθυμιόπουλου. Τα χωράφια αυτά πρέπει να ήταν παλιά της εκκλησίας.
Αη – Λιάς: Το βουνό απέναντι (νότια) από το χωριό.
Αη – Θανάσης: Λόφος βόρεια του χωριού. Υπάρχει ομώνυμη εκκλησία.
Αη – Νικόλας: Υπάρχουν δύο τοποθεσίες η μία στο ξέρασμα και η άλλη στο δρόμο για την Αυλίστρα.
Αη – Ταξιάρ(χ)ης: Τοποθεσία Νότια του χωριού όπου υπάρχει και ομώνυμη εκκλησία.
Αγία Βαρβάρα: Τοποθεσία στο Λάκκο της Κατερίνης
Χαΐρι Τοποθεσία: λίγο έξω από το χωριό. Υπάρχει εξωκκλήσι.

Έχουν σχέση με ονόματα ανθρώπων
Αλέξη τη Βρύση: Τοποθεσία ανατολικά του χωριού. Από εκεί ερχόταν το νερό στην Αϊπανή τη βρύση. Πρέπει παλιά να υπήρχε στο μέρος βρύση.
Γκόγκη η βρύση: Τοποθεσία εκεί που σήμερα είναι η γεώτρηση. υπάρχει στη θέση του παλιού πηγαδιού βρύση (Γκόγκος – Γιώργος).
Μέγα τα δένδρα: Τοποθεσία απέναντι από το χωριό. Παλιά γεμάτη με πολύ παλιές βελανιδιές. Σήμερα σώζονται μόνο δύο από αυτές.
Τζιμέλα Γκορτσιές: Τοποθεσία δυτικά του χωριού. (Τζιμέλας – Κούτσιανος Ευθύμιος).
Παπαθυμιάκες Γκορτσιές: Τοποθεσία προς τη Μαυράχη.
Μαρκογιώρ΄Γκορτσιά: Τοποθεσία νότια του χωριού στο δρόμο για τα αμπέλια (Μαρκογιώρης – Μαρκόπουλος Γεώγιος).
Αλή Πασά αλώνια:(Αληπασάλωνα) τοποθεσία λίγο πιο πάνω από τη Στερνάρα. Μέχρι εδώ είχε φτάσει η χάρη του Αλή πασά.
Μπόη (Μπέη): τα χωράφια Τοποθεσία λίγο πιο πέρα από τα Αληπασάλωνα. Χωράφια που ανήκαν στο Μπέη.
Τρύπαρ΄ τα κάρνα: Τοποθεσία λίγο πιο πάνω από τη Στερνάρα.
Πουλιάνα Πέτρα: Τοποθεσία πάνω στη ράχη.
Τσιλίμου Πέτρα: Τοποθεσία δυτικά από την Παναγιά (Τσιλίμος – Παπαθανασίου Ιωάννης).
Σγουρ΄ τα παλιμάντρια: Τοποθεσία στο ρέμα αρκουδόλακκα (Σγούρος – Σγουρόπουλος).
Παπαγιάννη Γούρνα: Μάλλον τα χωράφια εκεί πρέπει να ανήκαν στο Παπα – Γιάννη (παπάς του χωριού το 1869).
Γεφύρι του Μπίμπαση: Γεφύρι κοντά στο λάκκο της Κατερίνης. Σήμερα το έχει σκεπάσει ο δρόμος Τριγωνικό – Ρύμνιο. Εκεί ο Παπαθανασίου Ιωάννης (Τσιλιμουϊάννης) σκότωσε τον μπέη των Σερβίων Μπίμπαση.
Κατερίνης ο λάκος: Τοποθεσία στο δρόμο για Μικρόβαλτο. Τοποθεσία όπου υπήρχε και παλιό γεφύρι το οποίο ανατίναξαν οι γερμανοί.
Μούτσιαλ΄ Μπάρα: Τοποθεσία
Μπατσίλ΄ η μπάρα: Τοποθεσία στο βουνό Προσήλιο με θέα τη γέφυρα Ρυμνίου. Υπάρχει ακόμα η μπάρα (Βασίλης Παπαθανασίου).
Γιουργάκ΄ του Πγιάδι: Πηγάδι στο λάκκο της κατουβρύσης, κοντά στα αμπέλια. (Γιουρκάκης – Γεωργακόπουλος)
Ντάου ο μύλος: Τοποθεσία κοντά στην Αυλίστρα όπου είχε παλιά το νερόμυλο ο Παπαθανασίου Βαγγέλης (Ντάος).
Ζιώγα ο μύλος: Τοποθεσία κοντά στην Παναγιά όπου είχε παλιά το νερόμυλο ο Παπαθανασίου Γεώργιος (Ζιώγας).
Παπαμίκα ο μύλος: Τοποθεσία κοντά στο λάκκο της Κατερίνης όπου είχε παλιά το νερόμυλο ο Παπαδόπουλος Δημήτριος (Παπαμίκας).
Τσιάμη τον κέδρο: Τοποθεσία κοντά στο δρόμο για Μικρόβαλτο.

Έχουν σχέση με ζώα
Αρκουδότρυπα: Τοποθεσία και πέτρα κοντά στο ρέμα του Αρκουδόλακκα. Λένε ότι εκεί είχε αρκούδες.
Αρκουδόλακκας: Τοποθεσία με ρέμα. Λένε ότι παλιά εκεί ζούσαν αρκούδες.
Λαφομούρσι: Τοποθεσία πάνω στη ράχη. Υπάρχει ακόμα βαθύ σκάμμα όπου έπιναν νερό όταν στο τόπο αυτό ζούσαν ελάφια.
Μπουφουλιές: Τοποθεσία μετά τη Χαλασμένη Στράτα. Τόπος όπου έκτιζαν τις φωλιές τους οι μπούφοι.
Λύκοι το χωράφι: Τοποθεσία κοντά στο λάκκο.

Έχουν σχέση με τη βλάστηση
Σουρβιά Τοποθεσία λίγο έξω από το χωριό. Εκεί βρέθηκε ο βασιλικός τάφος.
Κρανιές Ρέμα κοντά στη Σκάλα και στον Αη Λιά.
Πουρναρές Τοποθεσία πάνω από το δρόμο για Μεταξά.
Αγριγκουρτσιές Τοποθεσία κοντά στο Κρυονέρι.
Αγριόκλημα Τοποθεσία κοντά στην Παναγιά
Πλατάνια Το πλατανόδασος
Ρογόζια Τοποθεσία στο βορειοδυτικά της Παναγιάς.
Καλάμι Τοποθεσία στα σύνορα με το Πολύρραχο.
Καβαλαριά Τοποθεσία απέναντι από την Αυλίστρα
Φτελιά Τοποθεσία κοντά στο Χαΐρι
Φασολοκήπια Τοποθεσία κοντά στο λάκκο.
Αμπέλια Τοποθεσία με τον αμπελώνα

Έχουν σχέση με τα πετρώματα
Κοκκινόη
Ασπρόη
Μπουλτσώχωμα
Μαυράχη
Στερνάρα
Πλάκα
Κριάκουρα

Έχουν σχέση με το σχήμα τους
Λάκκα
Κοντουλάκια
Σέλ(ω)μα
Τρύπες
Κόκα
Γούρνες

Η κοινότητα Δέλινο σας καλωσορίζει στο χώρο της

Μπορείτε να μας βρείτε στα site, στα blogs της κοινότητας

Δέλινο

Δέλινο-blog

Καλή περιήγηση

Ετικετοσύννεφο

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.